Zo vertragend als de heenreis ging, zo volgens het boekje ging de terugreis. Rest ons om de laatste gebeurtenissen met iedereen te delen.

Na ons bezoek aan de ouders van Apollo en lake bunyonyi, keren we weer huiswaarts…. of naar het project dus…..

Donderdag wordt ons dagje op het project waarbij we tevens de nodige zaken bespreken t.a.v. de komende werkvakantie. Als we morgen weer onderweg gaan naar Kampala om naar huis te gaan blijkt dat we zijn uitgenodigd door de representative van de President om wat te vertellen over onze LED verlichting die we in Oeganda assembleren. Op het laatste moment dus toch nog even een programma wijziging, maar zeker niet onbelangrijk. Deze persoon,zeg maar een soort commisaris van de koningin (president) had over de LED lampen gehoord van pastor Israel, en wilde hier wat over weten alvorens dit aan president Museveni te melden. Het geval wil dat de president aan het eind van de maand de nieuwe theefabriek komt openen en een bezoek aan het project, waarbij de hypermoderne LED velichting te zien zou zijn die ze in Oeganda maken, behoort tot de mogelijkheid. Althans zo vertelde de meneer.

Maar goed aan alles komt een eind, ook de meest interresante bezoeken. Enigsinds vereert en ook Israel opgetogen verlaten we het gebouw om onze reis te vervolgen naar Kampala. Tot slot dan even de laatste foto waarmee we afscheid nemen van het project en de kinderen.

Op het project is het nieuwe schooljaar begonnen. En zoals verwacht gaan de aantallen door de 400 grens. Alle kinderen van S3 zijn nu S4 geworden en er zijn er veel van P7 die nu de S1 vormen. Totaal is dus de 400 grens al verbroken. Nog steeds komen er kinderen van p7 primary scholen, maar de examen beoordelingen zijn nog niet allemaal binnen. Vandaar dat er nog steeds kinderen bijkomen. Volgens Richard, het hoofd van de school, zal het aantal kinderen snel tegen de 500 lopen. Ook voor de borders is er een toename wat voor verwachte problemen zorgt. Er zijn namelijk te weinig bedden. Een lasser is continue bezig stapelbedden in elkaar aan het zetten, om een plaats voor ze te regelen.

Ook hebben we de beloofde trip naar het bunyonyi meer gemaakt. De ouders van Apollo wonen aan het meer dus die combinatie was snel gemaakt. Na een trip van 4 uur kwamen we aan en begon Apollo gespannen te bellen waarna zijn vader hem aan het begin van de straat al opwachte. In plaats van een innige omhelzing (westers gedacht!) was een eenvoudig hoi en een klopje op de schouder (oegandees) voldoende. Maar toch byzonder. We moetsen op een hoogte van ruim 2200m de auto laten staan en te voet verder. Pfffff dat was toch nog een hele klus stijl naar beneden.

Uiteindelijk, na onderweg de nodige familieleden te hebben begroet, kwamen we bij het huisje aan van Pa en Ma Apollo. Ondanks dat we al hadden gegeten moesten we toch weer een oegandese maaltijd verwerken. Nou een beetje dan…….. Na het eten waarbij iedereen die niet eet de ruimte verlaat, werden we geintroduceerd, zoals dat hoort, werd er gebeden, en namen we afscheid.

De voorgenomen fotografeerdag was dus uitgesteld tot maandag, maar dan is het ook zover. Een dagje zoutmeer (oude vulcaan krater) en omgeving.

Dit was dan het dagje foto’s maken. En relaxed….. nou nee aan het eind van de dag moetsen we een hotel hebben in Kasese. Helaas had de government een feestje en waren alle hotels vol. Dat hadden wij weer. Van 17:00 uur tot 20:30 op zoek geweest naar een hotel en toen eindelijk één gevonden gelukkig konden we ook nog wat te eten krijgen. En dan proberen te slapen bij 33 gr. ppffffff……!

Na een wat lange tussentijd gaan we nu toch weer naar Oeganda. De periode dat we elkaar niet hebben gezien is nou ook weer niet zo lang (Ze zijn in juni tenslotte in Nederland geweest), maar we zien er toch wel weer naar uit om de vorderingen van het project te zien met de mensen. Dus we houden u jullie weer op de hoogte. We vertrekken Maandag 24 Oktober en hopen 4 November weer te landen.